Voor Erna voelt Abrona als haar tweede thuis. Op haar 17e begon ze als leerling Z-verpleegkundige bij Abrona. Inmiddels zijn we 40 jaar verder. In de tussentijd is ze twee keer vertrokken, maar ook weer teruggekomen. Ze heeft verschillende functies uitgeprobeerd en werkt nu in de nachtdienst, waar ze helemaal op haar plek zit.
Het is 22.30 uur als Erna haar dienst begint. Terwijl de meeste mensen thuis op de bank zitten of zich klaarmaken om te gaan slapen, stapt zij de nacht in. Ze leest de rapportages door en wacht daarna op wat er die nacht gaat komen op de vaste plek van het nachtdienstteam. De lichten zijn gedimd. De rust keert terug op het terrein.
Maar stil is het nooit helemaal. “Wij luisteren naar de geluiden van cliënten", legt Erna uit. “Hier op Sterrenberg, maar ook bij andere locaties. Met uitluisterapparatuur kunnen we live meeluisteren. Het is belangrijk dat je goed kunt luisteren. Een ander geluidje dan normaal, een andere ademhaling, onrust: we moeten alles serieus nemen. Je leert cliënten kennen, ook al zie je ze ’s nachts minder dan overdag.”
Als er op de buitenlocaties iets is, belt de nachtdienst de slaapwacht. “De begeleiders die slaapwacht hebben, slapen op de locatie en wij maken hen wakker als er echt iets aan de hand is.” De medewerkers van de nachtdienst zijn dus de enigen die de hele tijd wakker zijn. “Wij waken tot half 8 ’s ochtends. Als er niks te doen is, is er soms tijd om een spelletje te spelen met elkaar. Dat is heel gezellig. Maar vaak ga ik ook rapportages lezen, ik zit namelijk ook in de OR.”
De sfeer binnen het team omschrijft Erna als erg fijn. De dynamiek is anders dan overdag. “Overdag is het een stuk hectischer, omdat je constant met bewoners bezig bent. En wij zijn alleen met bewoners bezig als we de locaties langsgaan voor het slapen gaan, als het nodig is.”
Waarom ze dit werk zo leuk vindt? “De rust. De sfeer. En het idee dat je er bént als het nodig is”, vertelt Erna. Daarnaast is ze echt een nachtdier. Letterlijk. “Ik heb een slaapstoornis gehad. Overdag werken ging op een gegeven moment niet meer. Toen dacht ik: als ik dan toch niet slaap, kan ik net zo goed in de nacht gaan werken. En dat had ik echt veel eerder moeten doen. Overdag slaap ik namelijk wél. Mijn slaapstoornis was in één keer opgelost. Ik ben gewoon gemaakt voor de nacht.”
Het team bestaat uit meer nachtdieren zoals Erna. Sommigen van hen doen dit al jarenlang. “Vroeger dacht ik echt: mensen die in de nacht werken zijn gek. Maar nu snap ik het helemaal. Het heeft echt z’n voordelen. Je bent bijvoorbeeld veel vrij. Ik werk in principe een hele week en dan weer een hele week niet. Dus er is ook tijd om je ritme weer om te draaien.”
Erna maakt wel eens gekke dingen mee tijdens een nachtdienst. “Soms hoor je een gek geluid, ga je kijken en tref je een bewoner aan onder zijn bed in plaats van in zijn bed. Of er komt een bewoner dronken thuis. Maar er zijn ook gewoon leuke momenten met bewoners die even willen kletsen terwijl ze al in bed liggen.”
Haar carrière bij Abrona begon in 1986. Toen haar kinderen werden geboren, besloot ze te stoppen omdat werk en thuis lastig te combineren waren. Ze probeerde ander werk: “van cassière tot taxichauffeur, ik heb van alles gedaan”. Toen de zorg weer begon te kriebelen, keerde ze terug als EVB’er. Na een reorganisatie nam haar werkplezier af en vertrok ze opnieuw. Een administratieve baan bleek geen succes: “Ik heb het welgeteld twee weken volgehouden,” zegt ze lachend.
Ook bij andere zorgorganisaties bleef Abrona in haar gedachten. Uiteindelijk kwam ze toch weer terug. Niet alleen vanwege het werk, maar vooral vanwege het gevoel. “Abrona voelt als thuiskomen. Ik ben hier volwassen geworden, eigenlijk opgegroeid. Elke keer weet ik: dit klopt.”
Enthousiast geworden? Er is nog een plekje vrij bij de nachtdienst!
